reageer

print

versturen

woensdag, 12 januari 2005, 7u46

Elf jaar geleden verdwenen Kim en Ken

Meer dan honderd mensen hebben vorige week dinsdag aan het Asiadok aan de Antwerpse haven, de elfde verjaardag herdacht van de verdwijning van Kim en Ken Heyrman. Dat zijn de kinderen van Tinny Mast.

Herwig Lerouge
12-01-2005

Ze kwamen uit alle streken. Uit Vlaanderen, maar ook uit Brussel, Henegouwen en zelfs Bastogne, in de provincie Luxemburg. Kinderen in witte T-shirt, ouders van vermoorde en vermiste kinderen, leden van de witte beweging, van de PVDA en van de kinderorganisatie Pioniers. Meer dan honderd mensen herdachten vorige dinsdag aan het donkere, koude en winderige Asiadok in de Antwerpse haven de elfde verjaardag van de verdwijning van Kim en Ken Heyrman, de kinderen van Tinny Mast.

Ze konden zich verwarmen aan de warme soep van Ali in het lokaaltje van de kadetten van de Marine. Maar ook aan de ontroerende kinderliedjes, de gedichtjes, waaronder een van Tinny zelf, de gemeende steunbetuigingen en het licht van de fakkels die symbool stonden voor de niet aflatende hoop dat ooit de waarheid over de verdwijning van de kinderen aan het licht komt. Of aan het "elfenlied" dat vrienden van Tinny brachten naar aanleiding van deze trieste elfde verjaardag.

Het was Tinny Mast aan te zien dat ze kracht putte uit zoveel steun. Ondermeer van ere-senator Frans Lozie van het vroegere Agalev. Die zei er niet aan te twijfelen dat ooit een dag komt waar kinderen zich zullen veilig voelen en degenen die zich aan hen vergrijpen of zich ten koste van hen verrijken, zullen gestraft worden. Op voorwaarde dat we de strijd tegen het onrecht van het gerecht niet opgeven.

Er was ook steun van Zohra Othman, samen met Jan Fermon haar raadsman. "Ik sta Tinny niet alleen juridisch bij", zei ze, "maar ik steun ook haar gevecht voor een zekere en veilige toekomst van onze kinderen: voor een gerecht dat hen beschermt, voor een maatschappij waar ze recht hebben op degelijk onderwijs, op werk, op een gelijke behandeling ongeacht hun afkomst en waar ze in vrede kunnen leven".

Boodschap van Gino en Carine Russo

Gino en Carine Russo, medeondertekenaars van de oproep van Tinny Mast om van 4 januari een dag van de vermoorde en verdwenen kinderen te maken, konden er niet zijn in Antwerpen. Maar ze stuurden een indringende boodschap: "In deze zware tijden, waarin Zuid-Oost-Azië zijn doden en zijn verdwenen dierbaren beweent, symboliseert het Asiadok - een plaats waar de ene wereld met de andere verbonden wordt - meer dan ooit de universele pijn die de verdwijning van een kind is. Het dok staat ook symbool voor de onaanvaardbare beproeving van de stilte en de onverschilligheid waarvan de overlevende families het slachtoffer zijn. Families aan wie men het recht weigert om te weten, de onomkoopbare hoop om op een dag een spoor terug te vinden, een woord te horen. Zodat er een einde komt aan het lijden van de omzwerving.

Wie verloren heeft die hij liefhad, heeft alles verloren: zijn houvast, zijn land, zijn dromen en zijn vreugdes. Zijn enige kans om een zin terug te vinden, een kracht om nog te leven en nog opnieuw te beginnen, hangt van één enkele zaak af: de vriendschap en de menselijke solidariteit die hij nog kan krijgen. Die menselijke solidariteit is de enige troost voor wie alles verloren heeft. De enige hoop, de enige belofte van verzoening met zichzelf, met de anderen en met al onze verdwenen dierbaren. Aan wie zich afvraagt hoe men een dergelijke beproeving te boven komt, antwoorden wij: dankzij al diegenen die de diepe waarde kennen van de woorden vriendschap en solidariteit. Aan hen allen: dank u. Vanavond willen we meer in het bijzonder dat Tinny weet dat wij met haar zijn, verbonden door een vriendschap die door niets verzwakt kan worden. Haar kinderen zijn een beetje de onze. Kim en Ken zijn de kinderen van allen en alle verdwenen kinderen van hier en van elders zijn Kim en Ken, vanavond in het bijzonder."

Axel, de oudste zoon van Tinny, was veertien maanden toen zijn broertje en zusje verdwenen. Dinsdag sprak hij er voor het eerst in zijn leven over in het publiek. Erg aangedaan vroeg hij stilletjes aan het gerecht of hij nu eindelijk zou mogen weten wat er met Kim en Ken was gebeurd, zodat hij afscheid zou kunnen nemen. Er viel een lange stilte, ook opgedragen aan de slachtoffers van de ramp in Azië.